รายละเอียด
ของฝากจากเมืองจีน
นักข่าวรุ่นใหม่ หนังสือพิมพ์ฉบับที่ผมอยู่ ไปกันถึงสองคน คนหนึ่ง กลับถึงเมืองไทย ไม่เพียงไม่ถูกจับ ยังเขียนสารคดี “กันเปย ปักกิ่ง” คนอ่านติดงอมแงม ตอนที่อ่านไปขำกลิ้งกันไป ก็ตอนหันหลังสู้ฟ้า หันหน้าสู้ดิน อยู่ในส้วม
การเข้าส้วมหนักส้วมเบา เป็นเรื่องติดปาก ครั่นคร้ามกันนัก ตกทอดมาถึงรุ่นผม ไปกับคณะปลัดกระทรวงคมนาคม อย่าไปเอ่ยชื่อท่านเลย หลังปี พ.ศ.2530 ผมติดตาภาพท่านปลัดยืนปัสสาวะ มือขวาควบคุมเป้าหมาย มือซ้ายอุดปาก กลิ่นส้วมวัดจีนวัดนั้น รุนแรงเหลือร้ายเอาจริงๆ มื้อกลางวันในภัตตาคาร ชื่อเป็ดปักกิ่ง ในห้องน้ำ สรรพสิ่งทั้งของหนักของเบา ทั้งสีทั้งกลิ่น ก็ยังชัดเจน เมืองจีนใต้ระบอบคอมมิวนิสต์ พ.ศ.นั้น เพิ่งพ้นยุคที่ว่า ประธานเหมา ช่วยหาข้าวใส่จานให้คนจีนได้มีกิน มาถึงยุค ท่านเติ้ง เสี่ยวผิง ช่วยหากับข้าวช่วยทั้งอร่อยลิ้มและพออิ่มท้อง
